In de loop van de jaren zijn we een dozijn keer in Italië geweest. Wim een keer meer dan ik. Hij ging met Stijn, een vroegere vriend in zijn studententijd, naar Venetië en omgeving. Het was zijn droom om uitgebreid een van de mooiste steden van de wereld te bezoeken. Maar helaas het was muggentijd. Hij moest na enkele dagen afhaken. Hij werd ziek van de muggenbeten in het tentje. Gelukkig had hij zich voor deze reis verdiept in het Italiaans. Dat kwam goed van pas. Want buiten de toeristensteden sprak niemand in die tijd iets anders dan Italiaans. Op een gegeven moment kwamen ze in een stadje terecht met eenrichtingverkeer. Je kon wel naar binnen. Maar een duidelijk weg naar buiten was er niet. Stijn kreeg een woedeaanval, hetgeen geen zinvolle oplossing was voor de ontstane situatie. Echter met zijn Italiaans en vragen op iedere straathoek slaagden Wim erin zich een weg naar buiten te banen.

Tijdschema:
1975 Venetië met Stijn (studententijd Wim).
1985 Dagexcursie vanuit Porec, Joegoslavië, naar Venetië.
1988 Busreis ruime omgeving van Meer van Trasimero met Kras stervakanties.

1990 Rome/Napels (Sorrento) vliegen met Kras stervakanties.
1991 Busreis omgeving Pisa met Kras stervakanties.
2000 Autoreis met Chrysler Voyager (met gasinstallatie en Bolle Willem) naar Meer van Trasimero.

2002 Autovakantie naar Imola met leaseauto, Ford Focus (Povlakte en Venetië).
2005 Fly-drive Meer van Trasimero (Rome).
2006 Calabrië Fly-drive met bezoek aan Sicilië.
2010 Carnaval in Venetië met Jan Lutje Schipholt (vroege voorjaar).
2013 1e damtoernooi Bacoli bij Napels.
2014 2e damtoernooi Bacoli Fly-drive met de buurvrouw.
2020 Cruise met de buurvrouw (Napels, Palermo, Savona).

2025 Fly-drive naar Perugia met mijn nieuwe partner, Loek.
 

Op het ogenblik beschik ik over meer dan 5000 min of meer geschikte foto's van Italië. Voor het jaar 2000 fotografeerde Wim uitsluitend met dia's maximaal 30 foto's per vakantie. Daar is vrijwel niets van over gebleven. Vanaf 2000 is het systematisch fotograferen van onze avonturen begonnen. Zelf fotografeerde ik met een analoge kamera. Wim had een digitale kamera. We kwamen regelmatig met meer dan 1500 foto's thuis. De resultaten waren wisselend. Technisch gezien zijn foto's met de digitale kamera beter. Maar omdat er veel meer foto's werden genomen met de analoge kamera staan er op deze site nog behoorlijk wat ouderwetse foto's. Vanaf 2005 werd door beiden digitaal gefotografeerd.

Wim hield jarenlang een overzicht bij van de verschillende vakanties, die we samen hebben gemaakt. Zijn trots: Het Vakantieoverzicht is redelijk compleet tot 2013. Geleidelijk aan werden later in de tijd steeds meer vakanties een combinatie van damtoernooi met korte excursies en lunches in de ochtenduren. De gezondheid van Wim ging in de loop van de jaren steeds verder achteruit en hij kon het enorme tempo, dat we er in de beginjaren op na hielden niet volhouden. Bij een damtoernooi is het de bedoeling omstreeks drie uur in de middag te beginnen met dammen. Wim ging dan naar bed. Wanneer ik een paar uur later klaar was konden we dineren, nog wat drinken met dammers en naar bed. Na 2013 zijn we nog maar enkele keren ongeregistreerd erop uit geweest tot Wim 28 november 2022 overleed.

In de periode eind 2012 tot 2023 hebben we in Den Haag gewoond in een huurappartement aan de Waldeck Pyrmontkade. Daar troffen we 'de buurvrouw', een nogal zelfbewuste vrouw. Wim vond haar zeer amusant en stelde voor om samen op vakantie te gaan. Dat resulteerde in een aantal damvakanties en een cruise in het Middellandse zeegebied. In tegenstelling tot ons vond de buurvrouw een foto, waar ze niet zelf op stond, mislukt. Daardoor hebben we van haar wat meer foto's, dan gebruikelijk tijdens onze reizen. Wim was daarentegen jarenlang van mening, dat elk mens op de foto betreurenswaardig was. Tijdens busvakanties was het de kunst om vlug uit de bus te zijn om foto's te nemen, voordat de andere passagiers van de bus ervoor gingen staan.

De buurvrouw stond erop een foto te maken van het autootje, toen we urenlang langs de kust onderlangs een tochtje maakten door de voormalige industrie- en volkswijken van Napels. Onderweg een hoop vergane glorie, afgronden en kinderhoofdjes. Ideaal voor de tour de France. Jammer dat we bij het terugbrengen van de auto op de luchthaven vergaten de navigator mee te nemen. Nu moeten  we de volgende keer een nieuwe kopen...

Tweemaal zijn we met een andere vriend in Italië geweest. Wim reed niet meer en Italië is ver. De autoreis in 2000 met Bolle Willem als tweede chauffeur in de Chrysler Voyager op gas was gedenkwaardig. In Italië is het niet eenvoudig om gas te vinden bij een tankstation. Kort na deze reis gaf deze gasinstallatie ondanks zeer kostbare reparaties definitief de geest en moesten we verder op benzine tot ik de beschikking kreeg over een leaseauto van mijn nieuwe baas. Na een dag in Italië concludeerde Bolle Willem, dat het tempo waarmee wij van stad naar stad gingen voor hem niet bij te benen was. Hij was gewend om met de auto naar de bestemming te rijden en hem daarna niet meer aan te raken. Besloten werd om hem elke dag in een grote plaats (Perugia, Siena, Florence, e.d) af te zetten, zodat hij op eigen gelegenheid in zijn eigen tempo foto's kon maken.

Hij ging er prat op een voortreffelijke fotograaf te zijn. Wij hadden er grote verwachtingen van. Tot onze verbazing was hij na de reis niet bereid deze foto's met ons te delen. Pas tien jaar later heb ik wat afdrukken van de reis in ontvangst mogen nemen. Het waren slechts afdrukken en niet de oorspronkelijke negatieven. Het resultaat van een scan was matig. De negatieven van de foto's waren op het moment van nemen wellicht beter, dan wat we zelf konden. Echter tien jaar later waren de foto's minder opzienbarend. Ondertussen hadden we de foto's reeds overgemaakt met betere apparatuur. Daarom is er op deze site eigenlijk nauwelijks materiaal van hem te vinden.

Het was de bedoeling de heen en de terugreis in twee stukken op te hakken en halverwege een hotelletje op te zoeken. Tegenwoordig weten we dat we van te voren een hotel moeten boeken in Zuid Duitsland in de buurt van Ulm, Regensburg of Wurzburg. Deze reis reden we in de avond door naar Zwitserland. Het bleek niet mogelijk om een geschikt hotel te vinden, zodat we na het passeren van de Gotthardtunnel over de Povlakte van Italië naar beneden kwamen zoeven. Dat is een rit van honderden kilometers vrijwel zonder gas te hoeven geven. Om 23.00 uur waren we bij Milaan. Het was nog 800 kilometer naar onze bestemming en we besloten een hotel te nemen in de binnenstad van Milaan. Het was wat laat en niet echt goedkoop...

Op de terugreis 29 juli was Wim jarig. Hij had wederom een hotelletje gepland met een vorstelijk diner op de avond. Echter Bolle Willem had de volgende dag een verjaardag. Hij wilde daarom op tijd thuis zijn en verlangde van ons dat we door zouden rijden. We kwamen uiteindelijk om 3 uur in de nacht aan in Den Haag na een soort van dodenrit. Met grote regelmaat hebben we gewisseld. Echter helemaal te vermijden was het niet dat met enige regelmaat de ogen dicht begonnen te vallen.

In het vroege voorjaar van 2010 kwam Jan Lutje met het idee om naar Venetië te gaan met carnaval. In de hoogtijdagen van de stad werd deze nogal strak bestuurd. De gewone mens werd geen enkele vrijheid gegund uitgezonderd tijdens het jaarlijkse carnaval. In de laatste honderd jaar werd het carnaval door de bewoners van Venetië nauwelijks meer gevierd. Echter een welgestelde hooggeplaatste Engelse toerist kwam op het idee het feest opnieuw leven in te blazen. Dat had tot gevolg, dat toeristen carnaval kledij gingen huren en door de stad ging paraderen. Tegenwoordig resulteert dit in het wederzijds elkaar fotograferen van toeristen. De plaatselijke bevolking laat zich nauwelijks zien.

Rondlopen in Venetië in het voorjaar toont een weliswaar prachtige stad. Maar het is nogal frisjes. We hadden met de kledij onvoldoende rekening gehouden met de heersende temperaturen. Klappertandend heb ik mijn best gedaan om zoveel mogelijk goede foto's te schieten. Evenwel het eerdere resultaat van de analoge foto's in augustus 2002 met prachtig warm zonlicht is aanmerkelijk beter dan de latere digitale foto's met sombere laagstaande zon in het voorjaar 2010. Boven twee foto's bij de Rhialto brug. Beneden een foto van de verkleedpartij en de eerste navigator, die we te leen hadden gekregen voor de Fly-drive reis naar Calabrië. Hij deed dapper dienst. Zonder navigator is het niet veel. Bij de bewegwijzering in het zuiden van Italië gaan de wegbeheerders ervan uit, dat je globaal de weg weet in de regio. De buitenlucht temperatuur was ver boven de dertig graden laat staan de temperatuur in de auto. Het duurde telkens geruime tijd alvorens de airconditioner van de auto de temperatuur zover naar beneden had gebracht, dat de navigator weer begon te functioneren.