Van 7 juni tot 29 juni 2023 deden we een autorondreis door Oost Amerika. We bezochten New York, Washington, de Niagara watervallen plus tal van andere oorden. Meer dan 1000 mile reden we over de parkways van de Appalachian. We hadden ons voorgenomen ons nergens over te verbazen. Dat is niet helemaal gelukt. Bijvoorbeeld maaltijden en de hoeveelheden daarvan strekken zeker tot verbazing. Een gebruikelijk ontbijt bestaat uit pancakes. Je kunt ze overal krijgen. Sommige restaurants hebben niets anders. Bij een pancake moet je denken aan een soort bordvullende vliegende schotel van gortdroog meel. Daarvan krijg je er vier. Er staat een enorme pot met stroop bij. Evenwel ze blijven oneetbaar met en zonder stroop...

Het is gebruikelijk in Amerika om voor allerlei zinnige en onzinnige zaken waarschuwingen aan te brengen. Dat heeft niets te maken met bezorgdheid over het lichamelijk of geestelijk welzijn van de medemens. Het gaat uitsluitend om het vermijden van allerlei kostbare rechtzaken. Elke magnetron fabrikant waarschuwt bijvoorbeeld ervoor geen hondjes te drogen in een magnetron. In Washington langs de Potomac River staat een bordje verboden te zwemmen. Als je met een klein kind aan het wandelen bent langs de rivier, dan zou het kunnen gebeuren, dat het te water raakt. Natuurlijk had het kind het bord moeten lezen. Vader zou daarna kunnen overwegen het kind na te springen. Er is evenwel over honderden meters geen trap te bekennen. Vader en kind zullen dan dus helaas verdrinken zonder dat de nabestaanden succesvol een proces kunnen beginnen...

Loek was nogal verbaast over het enorme aantal kerken. Elk dorp had er minstens vier. Allemaal met namen waar we nooit eerder van gehoord hebben. Enige sympathie kan ik zelf wel opbrengen voor de baptisten. Jaarlijks houden deze een doorplechtigheid in de nabijgelegen rivier. Dominee, dorpelingen en ouderlingen staan allen met hun gewone kleren tot ver over hun middel in het water. Een voor een worden daarbij de dopelingen helemaal ondergedompeld. Geen draad blijft droog. Ik zou dat best een keer willen meemaken zonder als consequentie de rest van mijn leven naar de kerk te moeten. 

Amerika is het land van de creditcard. Een Amerikaan betaald er werkelijk alles mee. Dat is ook wel logisch in verband met het fooien en belastingsysteem, dat in Amerika gehanteerd wordt. Het aankoopbedrag exclusief staat keurig in hele dollars op de borden. Maar daarna komt de service en de belasting er nog bij. Dat zijn percentages van het hoofdbedrag. Dat is met een creditcard geen probleem. Maar als je contant betaald heb je door het gebroken bedrag in een keer een zak vol met kleingeld. Wij hadden ons dan ook voorgenomen gewoon alles met de creditcard te betalen. We hadden allebei een creditcard en een pinpas. Dus niets kon ons gebeuren...

Het blijkt echter, dat de Europese creditcard matig compatible is met de Amerikaanse kaart. Beide economisch blokken hebben al lang geleden de conclusie getrokken, dat betalingen met de creditcard een betreurenswekkend gebrek aan veiligheid biedt. Maar de gedachte om bij verbeteringen gelijk op te trekken is niet bij hen opgekomen. Het kenmerk van de nieuwste Europese kaart is de pincode, die de gebruiker moet onthouden en te pas en te onpas moet intypen. In Amerika gebruikt men de postcode. Elk gehucht heeft een eigen postcode van vijf cijfers. De kans, dat iemand deze code foutloos kan invoeren zonder wetenschap van het postadres van de eigenaar van de kaart is nihil. Knap bedacht...

Vanzelfsprekend werkt dat niet voor Europeanen. Omgekeerd werkt het ook niet voor Amerikanen in Europa. Iedere reiziger van het ene blok naar het andere ontdekt, dat hij in minstens 25% van de gevallen niet kan betalen met de creditcard. Wij bezochten het nieuwe World Trade Centre. Bij het kopen van het kaartje bleken beide creditcards het niet te doen. Paniek dus. Gelukkig deed de kaart het wel bij het ophalen van de auto. Anders hadden we 4000 kilometer moeten lopen. Het automatische afrekensysteem van benzinepompen is gebaseerd op de postcode. Het Hilton hotel in Niagara en Memphis had problemen met de kaart. Diverse restaurants waren een half uur bezig om door de blokkade te breken. We hebben vanaf de tweede week daarom vrijwel alles contant afgerekend. Met zakken vol nutteloos kleingeld valt nog wel te leven...

Om de auto op te halen op het vliegveld namen we een Yellow Cab. Daar kun je immers met de creditcard betalen. Het ritje kost ruim 130 dollar. Dus contant afrekenen is bezwaarlijk. Aangekomen bij autoverhuur probeerden we de taxirit af te rekenen. We hebben alles geprobeerd. Maar de creditcard deed het niet. Plan B naar binnen lopen en cash geld halen bij de eerste de beste betaalautomaat. Helaas hebben ze geen ATM in het gebouw van de autoverhuur. Plan C was met de taxi naar de luchthaven om daar geld te trekken. In terminal 1 hebben ze geen enkele betaalautomaat. Dat was er alleen in terminal 2. Ruim een uur later dan de bedoeling was, zaten we in de auto op weg naar Niagara. Dat is een rit van 750 kilometers. We waren om 21.00 uur bij de Canadese grens. We namen in het pikkedonker de verkeerde afslag en hebben een uur rondgereden om de bewoonde wereld te bereiken. Gestopt bij een McDonalds en gevraagd om een taxi. Ik in de taxi en Loek er achteraan. Om 22.30 waren we aldus in het hotel...